La Paz is voor de derde keer wel heel speciaal. We hebben wat optredens gezien van Carlos Lopez en Agustin Alonso in Cafe Etno. De eigenaar van Etno Pablo nodigde ons uit om bij hem thuis zijn verjaardag te vieren. We zien weer wat parades en ga zo maar door. We jammen een nummertje weg in het Cafe met Osvaldo.
We waren weer klaar voor de stad na de regen die we in Sorata hadden gehad en trekken daarom ook weer terug in het o zo gezellige Republica. Bij aankomst konden we meteen dezelfde kamer in waar we daarvoor ook al hadden gezeten. Lekker vertrouwd gevoel hier in La Paz. De drukte is er nog steeds maar de rust ook. Als eerst wilde ik langs de fluitenboer om daar de treffende fluit te trotseren. Bij aankomst was dit een teleurstelling. De man had het verkeerd begrepen en had de verkeerde gemaakt terwijl Femke naast me stond en ik blijkbaar echt duidelijk was geweest. Hij ging hem maar verbouwen ook en dat was mogelijk. Weer een dag wachten dan ook er ook nog wel bij. We speuren weer naar Etno om daar weer in volle armen te worden ontvangen door Pablo de eigenaar van deze te gekke tent. Hij vertelde dat Agustin Alonso ging optreden en dat dolgraag opgenomen wilde hebben. Dat wilden wij graag doen. Ik shop nog een Moxeno erbij die gewoon in een winkel ligt. Dit gewoon voor de zekerheid dat ik er in ieder geval nog een heb in een toonladder van Mi. We krijgen ook weer contact met de geweldige artiest Osvaldo die ook weer naar La Paz komt. We hebben er weer zin. Het is nog een beetje onduidelijk wanneer die wilde langskomen dat prikkelde een beetje want we wachten inmiddels wat artiesten af. Maar dat allemaal niet zonder eindresultaat. De eerste opnames en gezellige avond van Agustin Alonso waren erg leuk. Hij speelt solo op de charango. De bijna blinde man kreeg het kleine zaaltje aardig vol. Hij was blij met de opnames die hij vervolgens weer op cd ging zetten en waarschijnlijk weer ging verkopen. Hier de een link van de opnames.
http://dl.dropbox.com/u/1570823/Etno%20Cafe%20Cultural%20-%20Agustin%20Alonso.zip
Dit idee van opnemen in het cafe ligt bij Pablo die wilde eigenlijk van elke artiest een live cdtje uitbrengen in het Cafe. Zo gezegd zo gedaan en Pablo zei dat donderdag een geweldige man over de vloer kwam die al 30 jaar de artiest aan het uithangen was., maar nu solo aan het toeren was. De poëtische teksten waren het beste van Bolivia zei hij. Wij waren nieuwsgierig. De Moxeno eindelijk in bezit en is diatonisch lekker traditioneel. Wat moeilijker om samen te spelen maar kan wel eens leuk uitpakken.
We staan klaar voor Carlos Lopez in het bijna uitgestorven zaaltje. De man is underground bekent zeg maar en kwam sinds tijden weer uit de kast met 30 nieuwe nummers. Deze avond was zeer speciaal buiten de uitnodiging om in Coroico om deze man thuis op te zoeken. We waren overdonderd door zijn stem en gitaar spel. Verstaan doen we weinig maar voelen erg goed aan dat hij speciale dingen aan het vertellen was, De opnames waren echt goed. Hij speelde 23 nummers weg in 2 uur tijd. Een hoop video materiaal en gezellige gesprekken rijker. En hier een link van de avond in mp3.
Pablo speelt didgeridoo en bas, dit is weer een nieuw begin voor een jamsessie. Dit gaan we zondag doen want dan is het cafe gesloten en hebben daar alle stilte en ruimte. De email van osvaldo is inmiddels ook aangekomen we spreken om zondag af om 11:00 in Etno. Nog even geduld eerst een verjaardag van Pablo. De dagen worden weer lekker opgevuld met winkelen en heerlijk eten. Ik ga Osvaldo de meester van de quena fluit een handgemaakte geven die helemaal mooi en perfect getuned is. Ik geef een eigen quena aan Pablo als kleinigheid, voor zijn verjaardag. We spreken voor de verjaardag af in Cafe Etno om vervolgens daar wat vegetarisch te gaan shoppen. We belande op een gigantische markt waar we opzoek zijn naar cocos , yoghurt en ananas. We gaan voor het eerst oka eten. Een soort zoete wortel met een aardappel randje eraan. We zijn benieuwd.
Het werd een gezellige avond in het huis van Lily, de moeder van Pablo,. Zijn vrouw, Yumi, wil dolgraag ook Jim’s schoenen hebben, ze is namelijk danseres. Als ze ons op komen zoeken in Nederland moeten we maar eens samen gaan passen. Pablo kan heerlijk koken, en ook de oka smaakt ons goed. Bij de openhaard zitten we gezellig met een aantal andere vrienden. Als het al wat later wordt vertrekken we naar Etno, waar we nog een drankje drinken en tot diep in de nacht leuke gesprekken voeren. Toch wel makkelijk, dat Pablo goed engels spreekt!
Op zondag werd het spannend een kroeg voor onszelf om te jammen en de tweede ontmoeting met Osvaldo ging plaatsvinden. Brak dat ik wel een beetje was stond ik met Femke klaar oom 11:00 in Etno. Pablo moest zijn bedje nog uitkomen maar had er erg veel zin. Osvaldo was er nog niet. We waren ook 15 minuten later dan gepland. De deuren waren dicht en wij zaten binnen. Ik besluit een briefje op te hangen anders werd het erg vaag voor de man. KNOCK KNOCK we are here Osvaldo. Heb ik erop gezet. Na het vragen aan Pablo voor een cappuccino begon het festijn. Bij het kloppen op de koffie machine dacht ik dat ik beet had en rende meteen naar de ingang om daar een kijkje te nemen. Bij links was niks te zien maar rechts kwam Osvaldo net aanlopen. Ik maar denken dat hij voor de deur stond te kloppen. Telepathie forever ofzoiets. Een omhelsing en wat praatjes verder is hij gauw zijn charango gaan halen om daar mee een jam te gaan maken. Ik had Pablo al ingelicht en verteld hoe we deze man hadden ontmoet, hij was benieuwd. Deze verse kliek bezorgde na wat uurtjes het nummer Cambia. Een nummer die z’n voor een ritueel nog wel eens zingen.
Hier een link.
Nummer 2 en 3 liggen nog in de maak. De dag en avond vallen goed. Erg gezellig en veel bij gepraat. Het klikt ook tussen Osvaldo en Pablo. Pablo vertrekt binnen een paar dagen voor een wereldreis ook richting europa en er is en kans dat hij ons in Nederland komt opzoeken. We hebben er nu al zin in. We mogen het cafe gebruiken als hij weg is als opname kamer waar het niet altijd even stil is maar het is fijn een plek te hebben. Dus daar maken Osvaldo en ik ook gebruik van. De plannen om naar het zuiden te gaan richting Argentinie worden ook met de dag vager. We worden er een beetje grillerig van. Osvaldo heeft plannen om naar Ecuador te gaan en daar muziek te gaan maken. Toen hij hoorde van onze plannen om naar het zuiden van Bolivia te gaan en dan naar noord Argentinie wilde hij zich wel daarbij aansluiten. Niet dat we met z’n 3 en gaan reizen maar dat we in Buenos Aires weer een ontmoeting doen. Hij heeft een adres dat we daar in een huis eventueel zouden kunnen verblijven. Dit geintje kan ons wel wat geld besparen en klinkt daarom ook wel aantrekkelijk. We hebben het idee om ook naar de mega watervallen kolonie Iguazu te gaan. Dat valt allemaal wel in een schema te rijmen. Osvaldo wil nu ook een Macbookje voor zijn opnames in Buenos Aires gaan scoren. Pablo daarintegen gaat een nieuwe verse in New York halen want die staat ook te popelen om zijn eigen ding nu ook is een keer vast te leggen. Wat een feest met al die gasten die hetzelfde willen doen. Het nummer Cambia is ook echt zo’n nummer waar we met z’n drieen erg veel plezier aan hebben beleefd. Drie hoofden dezelfde kant op dat maak ik in NL nog maar weinig mee! Bij de laatste dag waar we gebruik konden maken van Etno liep ik het straatje in naar het o zo leuke winkeltje waar we al veel handgemaakte dingen hebben gescoord daar kwam ik weer wat leuks tegen. Ditmaal zonder Femke erbij dus had ik de mogelijkheid om haar een keer te verrassen. Een tas die helemaal bij haar past. Stiekem laat ik het achterleggen omdat ik geen genoeg cash bij me had. In het café zat Femke met Osvaldo te praten over een route naar het zuiden. Ik grijp mijn kans om Femke haar rugtas te pikken om wat extra geld uit te halen en het cadeau in te stoppen. Toen dat was gebeurd had Femke wel wat door maar ze wist natuurlijk niet wat. Al vrij snel had ik het idee om dit in Nl te geven maar dat konden zowel Femke en ik niet op wachten. De volgende dag proef dragen was het resultaat. Ik kan ook niks als verrassing bewaren maar lekker boeiend ze is er blij mee. Ik beland die avond op een groot festival met Osvaldo, het is feest in La Paz. Het lijkt wel koninginen dag hier maar dat wat minder oranje. We zien wat optredens en keren na 3 uurtjes dit spektakel te hebben aanschouwd weer terug naar onze hostels. Femke was even vloeibaar van binnen dus voor haar was het die avond even rustig aan. Stel je voor je staat in de meute mensen en je moet. De mannen staan respectloos op straat te pissen in elke hoek die je maar kan zien. De vrouwen daarintegen!??? Geen idee hoe ze dat oplossen hier. Femke bleef rustig in het Hostel die avond dichtbij het toilet. Ze laat hedendaags ook vreemde boertjes. Ja een parastiet is haar aan het plagen. Dit lost zich vast vanzelf wel op, we geven het nog even de tijd. Blij dat we imodium mee hebben wat daar hebben we allemaal wel een beetje ervaring mee inmiddels. We ontdekken na een veelste lange tijd ook de lekkerste douche in het hostel dat is ook wel happening. We zijn weer fris en fruitig en kopen ook tickets richting de laatste plaatsen in Bolivia. Santa Cruz staat nu op het schema om vervolgens naar Saimapata te gaan daar treffen we een Nederlands stel dat daar een paradijs heeft opgezet. Hier een voorprooefje.
We hebben er zin in en kijken er naar uit om geteleporteerd te worden want de busrit naar Santa Cruz is minstens 16 uur. We zeggen de laatste mensen gedag die dichtbij ons in de buurt zijn gaan staan. Ja je gaat mensen binnen 2 weken toch een beetje leren kennen. En dat voelt af en toe wat raar. We geven Florita de fijne cappuccino maker van het hostel ook een doos bonbons.
Deze week had ik haar de opnames van Carlos Lopez gegeven en in ruil daarvor kreeg ik een dag later een mp3 cd vol Boliviaanse muziek. Heel leuk als ik dan thuis ben kan ik weer even terug denken aan het fijne wat zich hier afspeelde. Ik had niet verwacht dat de muziek hier ook heel leuk kon zijn. Het zijn veel panfluiten en charango liedjes maar de sfeertjes zijn heel fijn om vast weer terug te horen.
Leven met de dag doet ons erg goed. We zijn opgeladen en gaan onze laatste maand beleven. Een beetje raar gevoel om al aan NL te denken dus dat doen we maar niet al te veel. Het reizen in NL kan nog wel is tegenvallen hier een link van mijn ouders in Zeeland. New Zealand was toch wat beter bevallen. Het is maar een letter verschil maar het klimaat is toch een stukje anders.
We leven mee maar al die regen moet toch echt naar Zuid Afrika waar het nu toch wel erg droog is. We hebben 3 dagen in Sorata wat druppels ontvangen en 1 keer in Malargue Argentinië. Dat is dus nog op 1 hand na te tellen. We hopen dat het zo nog even zal blijven.
Precies over een maand moeten we in Mendoza Argentinie zijn en we zijn er nu nog 2000 kilometer van verwijderd. Dat worden nog aardig wat lange afstand ritjes. De vliegtuigen zijn ons te duur dus we moeten de bus wel in. In Bolivia is dat wat meer afzien maar in Argentinië is dat wel weer oké. Een vlinder tuin in Santa Cruz lijkt ons ook wel gaaf dus die gaan we zeker even opzoeken.
Zondag 17 juli om 17:00 vertrekken we naar Santa Cruz om daar vervolgens de volgende dag om 9:00 aan te komen. We proberen door te gaan naar Saimapata maar we zien wel hoe ver we komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten