Op aanraden van het aardige meisje uit het leukste winkeltje van La Paz zitten we in een klein paradijs: Sorata! We kwamen hier door in La Paz met een taxi naar een straatje te gaan vanwaar de busjes naar Sorata vertrekken. Dit keer geen luxe toeristending, maar opgepropt tussen de Bolivianen in een minibus. Onze benen konden we net niet kwijt, maar het voelde wel heel leuk om eens te reizen zoals de mensen dat hier zelf doen. Bij een stop bij het benzinestation voelen we wat uit de lucht vallen: is dat sneeuw?? De rit is zoals altijd weer mooi, want dit land is gewoon mooi. Ineens is daar de verassing: het Titicacameer! Dat zien we sneller terug dan verwacht, wat leuk! Dan gaan we de bergen in, en oei wat zijn die smalle onverharde wegen af en toe spannend met zo’n busje. Na een uurtje of vier komen we bij Sorata aan. Wat ziet het er hier anders uit dan op de hoogvlakte! Hoge bergen met diepe dalen, mistig en groen. Op het plein staan palmbomen, terwijl boven ons enorm hoge wit besneeuwde bergtoppen de hemel in torenen. We stappen het hostel in dat ons door het meisje was aangeraden, maar daar hadden ze geen plek voor ons waar we blij van konden worden. Bij de buren was er wel een kamertje vrij waar we konden slapen. Die avond dronken we als avondmaal een koffie en een fruitshake, prima! De kamer bleek iets minder ideaal dan gehoopt, de kussens leken op treinbielsen en omdat er geen stop op het badkamerputje zat rook het er enorm naar het riool. De volgende ochtend werd Femke wakker met een humeur dat vergelijkbaar was met de geur in de kamer, en dus renden we direct de kamer uit om iets beters te zoeken. We belandden op een plek die ‘Altai Oasis’ heet, en ook aanvoelt als een echte oase. We slapen in een lief kamertje in een gebouwtje in een geweldige tuin. Alles is hier groen, met her en der een leuk gebouwtje. Overal bekende en onbekende tropische planten en bloemen, twee papegaaien die elkaar heel lief op elkaars koppies zitten te kriebelen, eenden, kalkoenen, honden, een kat met jonkies en enorme avocado-bomen vol vruchten! Er is een afsnij-paadje naar het dorp via een houten brug over een riviertje dat langs het terrein loopt. De plek wordt gerund door een heel erg aardig Boliviaans - Duits stel. Deze mensen hebben het hier goed voor elkaar!!
Maar helaas hangt daar wel een prijskaartje aan, en is er geen pinapparaat in het dorp. We kiezen voor de fijne ontspannen sfeer en eten daarom drinken we koffie op rantsoen en eten we crackers en brood met jam of avocado, met uitzondering van een avondje een fijne soyaburger na een wandeling. Dat het hier zo fantastisch groen is heeft natuurlijk we een reden. En dat is regen. Sinds we hier zijn hangt een dik pak wolken boven ons hoofd, waar zo nu en dan wat uit komt zetten. Alles is hier vochtig, en natgeregende klamme spullen worden maar niet droog. Hier horen we wel dat het in heel Zuid Amerika nu minder mooi weer is, extreem koud met sneeuw! De eerste dag hier hebben we lekker wat bijgeslapen en hebben we genoten van het uitzicht vanaf een bankje voor ons kamertje. De volgende dag was het gelukkig iets mooier weer. We gingen op pad naar ‘Gruta San Pedro’, en dichtbijgelegen grot. De wandeling was heerlijk, met mooie uitzichten op de bergen en de vallei. De bergen hebben spectaculaire kleuren, die natuurlijk nooit zo mooi als in het echt op de foto’s terechtkomen. Verschillende kleuren blauw, rood, geel, waanzinnig mooi! Eenmaal bij de grot aangekomen drinken we eerst een bakkie, die twee en een half uur lopen verdienen een beloning! We trekken onze truien aan, omdat we verwachten dat het koud zal zijn in de grot. We dalen gebukt een paar meter af naar beneden, en zweten ons dan al kapot. De grot is klam en warm als een sauna! De grot is een groot gewelf van grijze steen, met daarin een helder blauw meertje. Voor wat Bolivianos zouden we met een klein waterfietsje het meertje op kunnen, maar we kiezen voor het wandelpad. De grot is niet groot, maar de stilte zo diep in de aarde maakt de beleving bijzonder. Op een plekje aan het plafond hangen wat piepende vleermuisjes. De man vertelt ons dat de grot nog verder de berg in loopt en dat er nog een meer is, maar helaas is dat gedeelte gesloten. Jim gaat op zoek naar een mooie steen om mee te nemen en vindt een mooi klein brokje op de grond. Voldaan en bezweet lopen we de grot weer uit. De wandeling terug valt ons ietsje zwaarder. De wegen lopen omhoog, omlaag en weer omhoog, en op een gegeven moment begint het te regenen. Gelukkig hadden we onze regenjassen in de tas gestopt, maar de wegen worden toch echt wel modderig! We glibberen terug naar het hostel en nemen een lekkere warme douche. Na 24 kilometer lopen voelt een zacht bed nog lekkerder. De volgende dag is het zondag, marktdag in Sorata. De straten zijn veranderd in een grote vieze modderige drek. Weer wat broodjes voor de dag gekocht, en terug naar het hostel. Daar zijn we precies op tijd, want het begint weer te regenen. De rest van de dag hangen we wat op het half open terras van het restaurantje van het hostel. Perfect om eindelijk onze belevenissen weer eens op te schrijven en voor Jim om de opgenomen muziek na te luisteren! De volgende dag worden we vroeg wakker, vandaag moeten we weer terug naar La Paz om de geldvoorraad weer aan te vullen. Natuurlijk klaart het weer nu op, en schijnt er een lekker zonnetje dat de modder langzaam doet opdrogen. We nemen nog wat zaadjes mee uit de tuin en wat vreemde vruchten die best lekker zijn. Femke gaat nog net niet onderuit in de modder met al haar tassen op haar rug. We stappen na een uurtje wachten weer in zo’n minibusje, en reizen terug naar onze ‘homebase’. Natuurlijk wordt er net als op de heenreis een kind wagenziek, lekker kotsen uit het raam. Halverwege de rit schrikken we toch wel even, omdat er net een ongeluk is gebeurd met precies zo’n busje als waar wij in zitten. Dat lag helemaal op zijn kant, ramen eruit… gelukkig zaten wij daar niet in!! Terug in La Paz worden we weer heel vriendelijk ontvangen in ons vertrouwde hostel, waar al het personeel ons ondertussen wel kent. Vooral de twee dames uit de keuken kunnen het goed met Jim vinden, hij bestelt dan ook dagelijks een lekkere cappuccino bij ze. Het voelt al bijna als thuis hier, weer in ons zelfde vertrouwde kamertje. Nog een paar dagen in deze georganiseerde chaos van de stad, het klopt dat je altijd langer in La Paz blijft dan gepland!
Maar helaas hangt daar wel een prijskaartje aan, en is er geen pinapparaat in het dorp. We kiezen voor de fijne ontspannen sfeer en eten daarom drinken we koffie op rantsoen en eten we crackers en brood met jam of avocado, met uitzondering van een avondje een fijne soyaburger na een wandeling. Dat het hier zo fantastisch groen is heeft natuurlijk we een reden. En dat is regen. Sinds we hier zijn hangt een dik pak wolken boven ons hoofd, waar zo nu en dan wat uit komt zetten. Alles is hier vochtig, en natgeregende klamme spullen worden maar niet droog. Hier horen we wel dat het in heel Zuid Amerika nu minder mooi weer is, extreem koud met sneeuw! De eerste dag hier hebben we lekker wat bijgeslapen en hebben we genoten van het uitzicht vanaf een bankje voor ons kamertje. De volgende dag was het gelukkig iets mooier weer. We gingen op pad naar ‘Gruta San Pedro’, en dichtbijgelegen grot. De wandeling was heerlijk, met mooie uitzichten op de bergen en de vallei. De bergen hebben spectaculaire kleuren, die natuurlijk nooit zo mooi als in het echt op de foto’s terechtkomen. Verschillende kleuren blauw, rood, geel, waanzinnig mooi! Eenmaal bij de grot aangekomen drinken we eerst een bakkie, die twee en een half uur lopen verdienen een beloning! We trekken onze truien aan, omdat we verwachten dat het koud zal zijn in de grot. We dalen gebukt een paar meter af naar beneden, en zweten ons dan al kapot. De grot is klam en warm als een sauna! De grot is een groot gewelf van grijze steen, met daarin een helder blauw meertje. Voor wat Bolivianos zouden we met een klein waterfietsje het meertje op kunnen, maar we kiezen voor het wandelpad. De grot is niet groot, maar de stilte zo diep in de aarde maakt de beleving bijzonder. Op een plekje aan het plafond hangen wat piepende vleermuisjes. De man vertelt ons dat de grot nog verder de berg in loopt en dat er nog een meer is, maar helaas is dat gedeelte gesloten. Jim gaat op zoek naar een mooie steen om mee te nemen en vindt een mooi klein brokje op de grond. Voldaan en bezweet lopen we de grot weer uit. De wandeling terug valt ons ietsje zwaarder. De wegen lopen omhoog, omlaag en weer omhoog, en op een gegeven moment begint het te regenen. Gelukkig hadden we onze regenjassen in de tas gestopt, maar de wegen worden toch echt wel modderig! We glibberen terug naar het hostel en nemen een lekkere warme douche. Na 24 kilometer lopen voelt een zacht bed nog lekkerder. De volgende dag is het zondag, marktdag in Sorata. De straten zijn veranderd in een grote vieze modderige drek. Weer wat broodjes voor de dag gekocht, en terug naar het hostel. Daar zijn we precies op tijd, want het begint weer te regenen. De rest van de dag hangen we wat op het half open terras van het restaurantje van het hostel. Perfect om eindelijk onze belevenissen weer eens op te schrijven en voor Jim om de opgenomen muziek na te luisteren! De volgende dag worden we vroeg wakker, vandaag moeten we weer terug naar La Paz om de geldvoorraad weer aan te vullen. Natuurlijk klaart het weer nu op, en schijnt er een lekker zonnetje dat de modder langzaam doet opdrogen. We nemen nog wat zaadjes mee uit de tuin en wat vreemde vruchten die best lekker zijn. Femke gaat nog net niet onderuit in de modder met al haar tassen op haar rug. We stappen na een uurtje wachten weer in zo’n minibusje, en reizen terug naar onze ‘homebase’. Natuurlijk wordt er net als op de heenreis een kind wagenziek, lekker kotsen uit het raam. Halverwege de rit schrikken we toch wel even, omdat er net een ongeluk is gebeurd met precies zo’n busje als waar wij in zitten. Dat lag helemaal op zijn kant, ramen eruit… gelukkig zaten wij daar niet in!! Terug in La Paz worden we weer heel vriendelijk ontvangen in ons vertrouwde hostel, waar al het personeel ons ondertussen wel kent. Vooral de twee dames uit de keuken kunnen het goed met Jim vinden, hij bestelt dan ook dagelijks een lekkere cappuccino bij ze. Het voelt al bijna als thuis hier, weer in ons zelfde vertrouwde kamertje. Nog een paar dagen in deze georganiseerde chaos van de stad, het klopt dat je altijd langer in La Paz blijft dan gepland!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten